Tag Archives: recensie

Recensie: Als ik auto had kunnen rijden was ik nu niet zwanger (van mijn beste vriend)

6 Sep

Ja, die titel he. Hij zorgt ervoor dat je nogmaals kijkt, om te zien of je het wel goed gelezen hebt. En als je dan toch bezig bent, kun je ook best even de achterkant lezen. Het leek me meteen een ontzettend leuk boek: niet zo’n cliché chicklit, maar wel lekker luchtig. Bovendien stond dit debuut van Katy Regan al een hele tijd op mijn verlanglijstje. Tijd om er eindelijk in te beginnen!

Tess Jarvis, 28 jaar, telt de minuten af. Twee om precies te zijn. Eén streepje betekent dat de test goed is uitgevoerd, twee streepjes betekent… eh, probleempje. Als bij een tweede test blijkt dat ze toch zwanger is, weet Tess niet of ze daar nou blij mee moet zijn of niet. Haar leven staat volledig op zijn kop. En hoe leg je dat nou uit, dat je dronken bent geworden en zwanger bent geraakt… van je beste vriend Jim? Jim vindt het eigenlijk geweldig om vader te worden, maar geen van beiden durven voor een relatie te gaan, uit angst de vriendschap kapot te maken. Ze besluiten gewoon heel goede vrienden te blijven. Als Tess’ oude vlam Laurence dan ook nog opduikt is de verwarring compleet. Worstelend met al haar gevoelens probeert Tess te wennen aan het idee van haar moederschap en de rol die Jim daarin moet krijgen.

Tess Jarvis bevindt zich absoluut niet in een normale situatie. Ze is 28, single en een professioneel feestbeest. En dan raakt ze zwanger van haar beste vriend – en regelmatige bed-date – en komt zo terecht in een achtbaan van emoties en hormonen. Zodra je het boek openslaat rijd je mee op deze achtbaan: de ene keer schoot ik hardop in de lach, waarna ik me al snel weer bedrukt afvroeg hoe dan toch allemaal verder moest met Tess en de baby.

Zoals gezegd, dit is geen standaard verhaal over een zwangerschap. Niet alleen omdat de situatie niet bepaald ‘standaard’ is, maar ook omdat je niet meteen op een grote roze zwangerschapswolk wordt gezet. Het is geen jubelzang over hoe wonderlijk een zwangerschap is, maar een waargebeurd verhaal over twijfels, angst en geluk die elkaar telkens afwisselen. En eerlijk is eerlijk: ik vond het prachtig, hilarisch en soms ontroerend.

Advertenties

Recensie: Sex, blogs & rock-‘n-roll

1 Sep

Sex, blogs & rock-'n-roll

Ik vertelde jullie laatst dat ik bij de boekpresentatie van ‘Sex, blogs & rock-‘n-roll’ geweest was. Ik was toen halverwege het boek, nu heb ik het inmiddels alweer een tijdje uit! Tijd dus voor een recensie.

‘Sex, blogs & rock-‘n-roll’ is het persoonlijke verhaal van Ernst-Jan Pfauth. Hij vertelt hoe hij in de blogwereld verzeild is geraakt, welke avonturen hij daardoor heeft meegemaakt en wat het bloggen van hem vraagt. Het is ontzettend leuk en inspirerend om te lezen dat Ernst-Jan door te bloggen de halve wereld is over gereisd: van New-York tot China, hij heeft het allemaal gezien. Met de inmiddels beruchte witte pakken van The Next Web viel hij niet alleen van het ene avontuur in het andere, hij vestigde daarmee ook zijn naam in de blog-scene. En is dat stiekem niet wat we allemaal willen?

Het is echter niet alleen maar rozengeur en maneschijn, zo vertelt Pfauth. Hij moest regelmatig verstek laten gaan op afspraken of vroeg zijn bed uit om een deadline te halen. Ook leeft hij volgens eigen zeggen onder een zekere tijdsdruk door zijn baan bij NRC Next: ‘bloggen, bloggen, niets missen!’. Maar wees nou eerlijk, weegt dat op tegen alle voordelen?

Als je verwacht dat ‘Sex, blogs & rock-‘n-roll’ je stap voor stap vertelt hoe je een blog begint en succesvol maakt, heb je het mis. Daarvoor heeft Ernst-Jan een online startgids gemaakt. Wel inspireert het boek je om een blog te beginnen, ook als je 10 pageviews per dag hebt. En als je dan toch bezig bent, kun je in de offline wereld ook best even een handje bijdragen, zo stelt Pfauth. Eén hoofdstuk van zijn boek is dan ook gewijd aan de ‘Netwerkrevolutie‘, want alleen met mooie woorden veranderen we de wereld niet. Je krijgt dus niet in hapklare brokken voorgeschoteld hoe je een blog moet maken, maar het lezen van alle anekdotes en verhalen die in dit boek gebundeld zijn is een feest op zich.

Film: Inception

28 Aug

Na veel enthousiaste verhalen te hebben aangehoord en nadat de film ontzettend hoog binnenkwam in de IMDB, besloot ik dat de bioscoop maar weer eens met een bezoekje moest vereren. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn verwachtingen waren zoals je begrijpt behoorlijk hooggespannen. Nu rest dus nog de vraag, heeft Inception die verwachtingen kunnen waarmaken?

‘Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) is een meesterdief, gespecialiseerd in het “stelen” van waardevolle geheimen in de droomstaat van een mens, wanneer de geest het kwetsbaarst is. Cobb is hierdoor een gewilde speler in de verraderlijke nieuwe wereld van bedrijfsspionage, maar dit heeft hem tegelijkertijd ook tot een internationale vluchteling gemaakt, wat hem alles kan kosten wat hij ooit lief had. Nu krijgen Cobb en zijn team van specialisten een nieuwe taak aangeboden. Een ‘laatste’ taak die ervoor kan zorgen dat Cobb zijn oude leven weer terugkrijgt. Deze taak is niet het stelen van een idee, maar het plaatsen van een idee. Als ze slagen, dan kan het de perfecte misdaad zijn. Maar er is ook een levensgevaarlijke vijand, iemand die altijd Cobb’s volgende zet lijkt te voorspellen…’

Het verhaal ik op zichzelf natuurlijk al bizar. Een groepje criminelen dat kan inbreken in je brein en zo je diepste geheimen kan stelen. Nog verbazingwekkender is het concept dat ze er ook weer iets in terug kunnen stoppen. Maar de special effects, die slaan werkelijk alles. Hele droomwerelden die ontstaan, gevormd en weer vervormd worden. Ik ben best een DiCaprio-fan en met deze film heeft hij dat weer eens extra benadrukt. Ook de overige castleden spelen de sterren van de wereld. Ik voorspel een hoop Oscars!

Hebben jullie de film al gezien? Ik ben benieuwd naar jullie meningen!

Na de film ging ik trouwens wel met een heel dubbel gevoel slapen, in de hoop dat niemand mijn dromen binnendringt…

Recensie: Alles te verliezen

26 Aug

Na ‘Close-up’ is ‘Alles te verliezen’ het tweede boek dat ik van Esther Verhoef lees. Een ontzettend leuk detail is dat Verhoef op haar site bij vrijwel elk boek een playlist samengesteld heeft. Hierin staan liedjes die geciteerd worden in het boek, of er gewoon goed bij passen. Kijk, dat is nou eens een leuke manier om nieuwe en traditionele media te combineren!

‘Claires leven is geslaagd. Ze is een aantrekkelijke vrouw van in de dertig en woont op een van meest idyllische plekken in Nederland, in een prachtig gerenoveerde boerderij, samen met haar man, de gerespecteerde makelaar Harald van Santfoort. Samen hebben ze twee dochters, Charlotte van vijf en Fleur van zeven.
Claire is een duizendpoot: ze is hulpouder op school, zorgt voor haar alleenstaande moeder en vormt de krachtige spil waar het gezin én het succesvolle Ravelijn Vastgoed om draait. Er zijn maar weinig vrouwen die niet met haar zouden willen ruilen.
Maar Claire is niet zo smetteloos als ze zich voordoet. Niemand weet waarmee zij in het verleden haar geld verdiende, en dat zij een ongezonde relatie had met Marius, een beruchte crimineel. Zelfs haar eigen man is hiervan niet op de hoogte.
Na tien jaar cel is Marius weer op vrije voeten. Hij heeft Claire getraceerd en is niet van plan om zijn oude vriendin zomaar op te geven. Of heeft hij andere motieven?’

Verhoef is een auteur die haar personages echt laat leven. Vooral Claire is tot in de details uitgewerkt, waardoor je haar gedachtegang steeds beter leert begrijpen. Ook het personage Marius is een stukje kunst op zich. Stiekem ben ik altijd wel benieuwd naar het criminele wereldje en in dit boek kom je daar aardig wat over aan de weet.

Het verhaal is goed opgebouwd, al moet ik zeggen dat het einde me wel een beetje irriteerde. Door het boek heen kom je steeds meer over Claire en haar relatie met Marius en de onderwereld aan de weet. Steeds vroeg ik me af hoe lang ze zich nog staande zou weten te houden, hoe lang het nog zou duren voor haar hele wereldje zou instorten. De spanning loopt gedurende het boek aardig op. Zoals gezegd vond ik het einde wel een beetje teleurstellend, maar daar ga ik jullie natuurlijk nog niks over vertellen!

Al met al is het zeker een boek dat ik zou aanbevelen, met name door de perfect uitgewerkte personages en plotwendingen.

Film: The pianist

18 Aug

‘Ze werden vernederd, samengedreven als dieren en naar de slachtbank geleid. Een paar moedige enkelingen vochten terug, maar er was één man die ze niet zouden slaan of wegvoeren. Eén man die achterbleef en zich verborg.


Wladyslaw Szpilman, een briljant Pools pianist van joodse afkomst, ontsnapt aan de deportatie. Hij leeft ondergedoken in het hartje van het getto van Warschau, waar hij het leed, de vernederingen en de dagelijkse strijd van de inwoners deelt. Hij slaagt erin te ontsnappen en onder te duiken in de ruïnes van de hoofdstad.’

Er zijn een heleboel films over de Tweede Wereldoorlog gemaakt, maar ik er zijn er maar weinig die zich in Polen afspeelde. Ik wist wel dat daar alles begonnen is, maar verder was het voor mij een nieuw verhaal. Een ontzettend indrukwekkend verhaal, dat ook nadat de aftiteling is afgelopen nog wel even blijft hangen. Wladyslaw Szpilman woont met zijn familie in Warschau, als de Poolse joden steeds meer beperkingen worden opgelegd. Nadat alle joden zijn opgesloten in het getto, worden ze in grote getale afgevoerd: op weg naar een toekomst die nog onzekerder is. Szpilman wordt wonder boven wonder van deportatie gered en mag blijven werken in Warschau. En dan begint de strijd om te overleven pas echt.

Deze film is vooral zo indrukwekkend omdat de makers heel goed weten over te brengen hoe totaal de vernieling was. Niet alleen Warschau werd verwoest, maar alle Poolse joden werden de vernieling in geholpen. Tot aan het einde vraag je je af wie het overleeft en wie uiteindelijk toch zal bezwijken onder het regime van de Duitsers. De acteurs leveren een knappe prestatie, net als regisseur Roman Polanski. De Poolse kant van de Tweede Wereldoorlog is relatief onbekend, waardoor je niet het gevoel hebt dat je de zoveelste oorlogsfilm zit te kijken.

‘The pianist’ mag met recht een klassieker genoemd worden en is een echte must-see.