Recensie: Ik ben niet bang

Dit is de roman waarmee Niccolò Ammaniti zichzelf wereldwijd op de kaart zette. En terecht! Wat een juweeltje heeft de schrijver met deze roman geschapen. Eenmaal begonnen kon ik het boek niet meer wegleggen, zijn schrijfstijl lokt je en laat je niet meer los.

‘Op de warmste zomerdag van de eeuw rijdt de negenjarige Michele op zijn fietsje door de uitgestrekte akkers rond zijn dorp. Op een verlaten heuvel ontdekt hij een jongetje dat in een put ligt, vastgeklonken aan een ketting. Michele kan met niemand over zijn ontdekking praten en om het geheim te kunnen verdragen, trekt hij zich terug in zijn verbeeldingswereld. Wanneer hij meer gruwelijkheden ontdekt, wordt Michele heen en weer geslingerd tussen zijn nieuwsgierigheid en angst, tussen de harde feiten en de fantasie waarin hij probeert te vluchten. Hij wil het jongetje redden, maar zijn eigen wereldje brokkelt gestaag af naarmate zijn vermoeden sterker wordt dat hij niet als enige van het geheim op de hoogte is. Als hij er van overtuigd is dat ook zijn eigen leven op het spel komt te staan, voelt hij zich gedwongen een onomkeerbaar besluit te nemen.’

Al snel merk je dat je je zozeer in de personages verdiept, dat het lijkt alsof je in de huid van Michele bent gekropen. Ik vond het een prachtig, maar ontzettend ontroerend verhaal. Het verpletterende einde greep me echt aan. Ik ga absoluut meer van deze schrijver lezen!

‘De verrassende wendingen, de krachtige natuurbeschrijvingen en de nachtelijke ontknoping die tegelijkertijd spannend en beklemmend is, vormen de grootste verdiensten van deze roman’ – Trouw

Recensie: Het spel van de engel

“In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge broodschrijver David Martín, geobsedeerd door een onmogelijke liefde, het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven zoals nog nooit geschreven is, een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David hiervoor moet betalen is echter torenhoog.
David, zijn vader bruut vermoord, zijn moeder niet meer dan een schim op afstand die al heel vroeg niets meer met man en zoon te maken wilde hebben, raakt als kind verzeild in het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar stuit hij op het sinistere, religieuze boek Lux Aeterna van een zekere D.M., gepubliceerd door de Parijse uitgever Andreas Corelli – Davids opdrachtgever.
Later blijkt dat de auteur van Lux Aeterna onder duistere omstandigheden om het leven kwam. Spoedig blijken er tussen hem en deze geheimzinnige D.M. meer parallellen te bestaan dan David kon vermoeden…”

De teleurstellende tweede roman van Carlos Ruiz Zafón

Deze samenvatting vond ik veelbelovend, net als de debuutroman van Carlos Ruiz Zafón: ‘De schaduw van de wind’. Helaas, ‘Het spel van de engel’ maakt mijn hoge verwachtingen niet waar. Ik vond dit boek ontzettend langdradig, met uitzondering van enkele kleine stukjes. Zijn voorganger kon ik na de eerste bladzijde al niet meer wegleggen, dit boek bewees het tegendeel. Het is dat ik het per sé uit wilde lezen, anders was ik al lang en breed in een ander boek begonnen.

Wat een gemiste kans voor Carlos Ruiz Zafón. Hij blijft met dit boek te lang hangen op oninteressante stukken, terwijl de schaarse spannende stukken juist snel weer voorbij zijn.

Recensie: Kleine meid

De nachtmerrie van iedere moeder in dit debuut van Sophie Hannah

‘Kleine meid’ is de literaire thriller waarmee Sophie Hannah in 2007 debuteerde. Wanneer Alice thuiskomt uit de sportschool, komt ze erachter dat haar twee weken oude dochtertje is verdwenen. Er ligt een andere baby in het wiegje. Haar man David zou oppassen en beweert bij hoog en laag dat Alice gek is geworden of dat ze ronduit liegt. Hij laat een kant van zichzelf zien die Alice nog niet kende. Aan Alice nu de taak om de politie te overtuigen van haar gelijk, maar zal haar dat lukken?

Een week later zijn Alice en de baby verdwenen. Zijn ze weggelopen, ontvoerd, of is er iets anders aan de hand? Langzamerhand wordt er een duister familiegeheim ontrafeld.

Ik heb dit boek in twee dagen uitgelezen. Het is een psychologische thriller waarbij je de verschillende karakters steeds beter leert kennen. Het is natuurlijk de ultieme nachtmerrie van elke moeder, en ik denk dat elke vrouw zich daar heel goed in kan inleven. Maar het is zeker geen vrouwenboek!

Het boek heeft hele spannende stukken, maar het einde vond ik wel een beetje een anticlimax. Ik ben benieuwd naar het tweede boek van Sophie Hannah: ‘Gevarenzone’.

Recensie: De eenzaamheid van de priemgetallen

‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ van Paolo Giordano gaat over Mattia en Alice. Mattia is de helft van een tweeling; zijn zusje Michaela is zwakbegaafd terwijl hij juist hyperintelligent is. Alice moet van haar vader elke dag naar skiles, tegen haar zin in.

Het meeslepende debuut van Paolo Giordano

Beiden hebben een trauma opgelopen in hun kindertijd. Het is daarom moeilijk voor ze om contact te leggen met anderen. Tot ze met elkaar in contact komen. Er ontstaat een diepe vriendschap tussen deze ‘eenzame tweelingpriemgetallen’. Als ze de middelbare school eindelijk achter zich kunnen laten, beginnen de twee een nieuw leven. Maar zal dit leven hen bij elkaar houden, of zullen ze altijd eenzame priemgetallen blijven?

‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ is een heel psychologisch boek. Je duikt diep in de belevingswereld van Mattia en Alice en ziet zo hoe ontzettend moeilijk het voor een kind is om met een traumatische ervaring om te gaan en wat voor impact dat heeft op het verdere leven. Het is absoluut geen vrolijk boek, maar wel heel goed geschreven.
Ik merkte dat ik heel erg meeleefde met de hoofdpersonen. Het is een meeslepend verhaal, hoewel het einde een beetje vaag en zelfs een anticlimax is.

Recensie: ‘Haar naam was Sarah’

De prachtige internationale doorbraak van Tatiana de Rosnay

‘Haar naam was Sarah’ van Tatiana de Rosnay gaat over de 10jarige Sarah die ’s ochtends vroeg samen met haar familie door de Franse politie wordt opgepakt. Voordat ze de woning verliet, heeft ze haar broertje Michel in een kledingkast opgesloten, en de sleutel bij zich gestoken. Ze worden naar het Velodrome d’Hiver in Parijs gebracht, samen met duizenden andere Joden. Daar begint de strijd om zonder water en eten de zinderende hitte te doorstaan, zonder te weten wat er verder met ze gaat gebeuren. Langzaam maar zeker dringt bij Sarah het besef door dat ze niet de kans krijgt om haar broertje uit de kast te halen.

Zestig jaar na dato krijgt een journaliste de opdracht om een artikel te schrijven over deze gebeurtenis. Ze duikt de archieven in, interviewt getuigen en familieleden van overlevenden en komt zo een duister geheim van haar schoonfamilie op het spoor. Zal ze dit alles ooit nog kunnen loslaten?

Dit is één van de mooiste boeken die ik de afgelopen paar jaar heb gelezen. Op het moment dat je er in duikt, kun je het verhaal niet meer loslaten tot je de laatste bladzijde hebt omgeslagen. Ook als je niet van boeken over de Tweede Wereldoorlog houdt, is dit een echte aanrader, omdat het over zoveel meer gaat dan alleen die ene gebeurtenis.

Het eerste deel van het boek is wel een beetje verwarrend af en toe. De twee verhaallijnen lopen door elkaar, waardoor je soms snel moet omschakelen. Als je eenmaal in het verhaal zit, zul je het verband tussen de twee verhalen wel gaan begrijpen.

Kortom: een absolute must-read!